Ostatnio na naszym blogu: Składniki małżeńskiego majątku wspólnego

Składanie fałszywych zeznań przez osobę podejrzewaną a odpowiedzialność karna z art. 233 § 1a k.k.

adw. Szymon Janiga

Zdarzają się sytuacje procesowe w sprawach karnych, w których klienci najpierw przesłuchiwani są w charakterze świadka, a następnie w tym samym postępowaniu przedstawia im się zarzut karny, co do którego uprzednio składali zeznania. Taki zabieg ze strony organów ścigania podyktowany jest tym, że świadek podejrzewany o sprawstwo danego czynu nie dysponuje identycznym wachlarzem uprawnień procesowych jak podejrzany. Jego obowiązkiem, poza nielicznymi wyjątkami, jest powiedzieć wszystko, co jest mu wiadome w sprawie. Poza tym jego obowiązkiem jest złożenie zeznań zgodnych z prawdą. Inaczej jest w przypadku podejrzanego, któremu przysługuje pełne prawo do obrony.

 

Wspomniany wyżej zabieg organów ścigania jest wyrazem obranej taktyki procesowej, a niekiedy nawet przejawem zmierzającym do wykrycia u owego świadka - osobę podejrzewaną - kłamstwa i przedstawienia mu dodatkowego zarzutu o czyn z art. 233 § 1a k.k., tj. przestępstwa składania fałszywych zeznań w obawie przed odpowiedzialnością karną.

 

Na tle odnośnego działania organów procesowych rodzi się pytanie: jak powinien zachować się świadek w toku przesłuchania, aby mieć realną szansę obrony przed czynem, którego dotyczy przesłuchanie, jak również przed ewentualną odpowiedzialnością karną za czyn z art. 233 § 1a k.k.?

 

Odpowiedź na wskazane pytanie można odnaleźć w przepisie art. 183 § 1 k.p.k. Zgodnie z tym przepisem, każdy świadek, w tym podejrzewany o czyn, którego dotyczy przesłuchanie, może uchylić się od odpowiedzi na pytanie, jeżeli udzielenie odpowiedzi mogłoby narazić jego lub nawet osobę dla niego najbliższą na odpowiedzialność za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Taki świadek zgodnie z przepisem art. 74 § 1 k.p.k. nie ma obowiązku dostarczania dowodów, a więc m.in. zeznań na swoją niekorzyść. Przepis art. 183 § 1 k.k. umożliwia mu zatem realizację jego prawa do obrony poprzez nieobciążanie siebie. Poza tym, podobnie jak przepis bądź to art. 233 § 1a k.k., bądź też art. 233 § 1 k.k., minimalizuje liczbę fałszywych zeznań w toku procesu karnego.

 

Decyzję w przedmiocie skorzystania z prawa do odmowy odpowiedzi na pytanie podejmuje świadek. Swojego stanowiska nie musi uzasadniać. Nie ma też obowiązku wskazania, z jakiego powodu odmawia odpowiedzi na newralgiczne pytanie. Dylematy świadka dotyczące zachowania się w podobnej sytuacji procesowej najlepiej jednak skonsultować z adwokatem, jeszcze przed formalnym rozpoczęciem przesłuchania. Takie podejście pozwoli bowiem na trafną analizę sytuacji i eliminację odpowiedzialności karnej za czyn z art. 233 § 1a k.k., dając przy tym niemałe szanse na pozytywne zakończenie całego procesu.

 

 

Masz problem z zakresu prawa karnego? Skontaktuj się z nami!

JJK Jaciubek Janiga Kupiec – adwokaci i doradca podatkowy – Kraków, Radom, Oświęcim

Adwokat w Oświęcimiu. Na rynku usług prawniczych funkcjonuje nieprzerwanie od 2013 roku. W wykonywaniu zawodu adwokata kieruje się zawsze rzetelnością, sumiennością i lojalnością wobec klientów. Jako praktyk zmaga się z licznymi problemami z obszaru prawa karnego.

Używamy plików cookies. Jeśli nie wyrażasz na to zgody, zmień ustawienia w przeglądarce. Informacja o plikach cookies.

OK, rozumiem